Powrót

Tłumaczenie z rosyjskiego tłumaczenia oryginału nowogreckiego Aleksander Kowalski

Przedmowa

Często słyszymy wokół, a także sami mówimy o kimś, że jest „dobrym” lub „złym” człowiekiem. Dzielimy więc ludzi na „dobrych” i „złych”, wypowiadając owe sądy na podstawie własnych ocen. Takie podejście przeciwne jest Bogu i Cerkwi. Po pierwsze, nie mamy prawa osądzać bliźnich, znamy ich za mało i jedynie zewnętrznie; nie możemy także poznać głębi ich serc. Po drugie, dla Cerkwi nie istnieją „dobrzy” czy „źli”, ale ludzie znajdujący się wewnątrz Cerkwi lub poza Nią. Nadzieję na zbawienie możemy mieć jedynie przebywając w cerkiewnym ogrodzeniu. Nawet jeżeli jesteś „dobrym” człowiekiem, nie ma takiej możliwości, pozostając poza Cerkwią. Poza Cerkwią nie ma zbawienia – mówi św. Cyprian Kartagiński. Jezus Chrystus przyszedł na świat nie po to, aby nauczać jakiejś nowej filozofii i nie dlatego, aby utworzyć jeszcze jedną nową religię w miejsce już istniejących Zbudował Swoją Cerkiew, Bogoczłowiecze Ciało, wewnątrz Którego człowiek się zbawia. Jeżeli zatem ktoś rzeczywiście pragnie zbawienia. to nie ma dla niego innej drogi jak stanie się członkiem Cerkwi, przylgnięcie do Ciała Chrystusowego. Nasze jednoczenie się z Cerkwią urzeczywistnia się poprzez sakrament Chrztu. W sakramencie tym wyrzekamy się szatana, jego królestwa, posłuszeństwa względem niego. jego ciemności i jednoczymy się z Chrystusem, stając się członkami Jego Cerkwi. Innymi słowy, stajemy się dziećmi Boga Ojca. członkami jego rodziny, braćmi innych chrześcijan.
Wewnątrz Cerkwi, korzystając z darów Bożych, rozpoczynamy duchową drogę, której celem jest nasze doskonalenie się, nasze uświęcenie. Jednak, poprzez zaniedbania i nasze grzechy, ta duchowa droga może zostać niejeden raz przerwana. Mamy w zwyczaju zapominać o darach Ojca i Bożej miłości, zapominać o obietnicach. które dawaliśmy przy Świętym Chrzcie, popadać w niewole grzechu. Ale Bóg, miłujący człowieka i znający nasze słabości, proponuje nam możliwość nieustającego powrotu do Niego, naprawy swojej drogi, uleczenia ran. Osiąga się to w Sakramencie Pokuty (Pokajania i poprzez wyznanie swoich grzechów.
Sakrament Pokuty zwany także sakramentem Spowiedzi to wielki dar miłości Bożej. Niestety, prawie nic o nim nie wiemy, a nie rozumiejąc go właściwie, gardzimy nim lub też mamy skażone wyobrażenie o tym, jak należy przystępować do spowiedzi; w rezultacie pozostajemy niewolnikami grzechu. To, o czym będzie powiedziane niżej, nie jest ani teologicznym traktatem, ani pracą naukową o nawróceniu. Napisano już wiele fundamentalnych prac podobnego typu. Ta mała książeczka przeznaczona jest głównie dla szerokiego kręgu ludzi, którzy myśląc swoim zbawieniu. Ukazano w niej sposoby (możliwości) usunięcia niektórych przeszkód, z którymi spotkać się mogą ci, którzy zechcą przystąpić do tego wielkiego sakramentu. świadczącego o bezgranicznym umiłowaniu człowieka przez Boga.

26 stycznia 1993 Pamięci błogosławionego Klimenta Sagmadskiego Archimandryta Nektariusz

Spis treści

Przedmowa
Przypowieść o synu marnotrawnym
Grzech i jego gorzkie następstwa
Droga nawrócenia (pokajania)
Co to jest nawrócenie, a co nawróceniem nie jest
Co to jest spowiedź
Przygotowanie się do spowiedzi
Rezygnacja czy nawrócenie?
Samodoświadczenie i samoosądzenie
Nasz grzeszny stan w stosunku do Boga
Grzechy w stosunku do bliźnich
Grzechy w stosunku do rodziny i pracy
Brak miłości i okrucieństwo
Osądzanie
Zgorszenie
Grzechy w stosunku do samego siebie
Grzechy i pokusy ciała
Spowiedź, która człowieka wewnętrznego doprowadza do pokory
Przeszkody, usprawiedliwienia, sprzeczności
Przed duchownym
Po spowiedzi
Epitemia
Modlitwa kończąca spowiedź
Nawrócenie, droga nieskończona
Uczestnictwo w uczcie eucharystycznej
Krzyż nawrócenia
Posłowie