Księga Cudów w Starym Korninie

O parafii kornińskiej, ikonie łaskami słynącej i księdze cudów.

Lata od 1707 do 1710 roku były na obszarze Wielkiego Księstwa Litewskiego okresem epidemii morowego powietrza. Przemarsz wojsk biorących udział w wojnie północnej znacznie rozszerzył liczbę zachorowań na terenie Podlasia i Grodzieńszczyzny. Epidemia zdziesiątkowała ludność wielu miast i wsi. W tak trudnym dla mieszkańców okresie odwoływano się do orędownictwa Matki Bożej. Rozwój kultu maryjnego na początku XVIII wieku należy łączyć z cudownymi objawieniami Najświętszej Marii Panny i z powstaniem wielu miejscowości pątniczych. Na Białostocczyźnie większość z nich powstała około roku 1710. Od tego roku datuje się początek bądź rozwój takich ośrodków kultowych, jak Piatienka k. Folwark Tylwickich, Święta Woda k. Wasilkowa, Knorydy, Krynoczka, Stary Komin i św. Góra Grabarka. Historia tych ośrodków była związana z cudownymi objawieniami postaci Matki Bożej lub ikon z Jej wizerunkiem. Zwykle objawieniu towarzyszyły cudowne uzdrowienia ludności. Ważnym elementem powstania miejsca kultowego była woda – symbol oczyszczenia, życia; krzyż – znak męki Chrystusa czy góra – miejsce objawienia. W przypadku Starego Komina istotnym elementem powstania miejsca kultowego była ikona Matki Bożej z Dzieciątkiem. W tradycji wschodniej Bogurodzica pozostała Matką rodzaju ludzkiego, jego orędowniczką i opiekunką. Kościół wschodni czci Matkę Bożą jako czcigodniejszą od cherubinów i chwalebniejszą od serafinów, przewyższającą całe stworzenie. Z tego względu modlitwy wiernych zwrócone są do Niej i Jej ikon.

Kult cudownych ikon ma swoje uzasadnienie w psychologii religijnej wiernych. W tradycyjnej pobożności wiernych Kościoła wschodniego ikona stanowi istotną konieczność, jako poczucie „namacalnej” obecności Boga. Potrzeba modlitwy przed ikoną wypływa z konkretności uczucia religijnego, szukania bezpośredniej obecności Stwórcy, Matki Bożej czy świętych.